Een stapeltje boeken ligt op mijn bureau, wachtend op een recensie. Ik moet een keuze maken. De glazen pot met een oogbal erin op de kaft van De Augurkenkoning is het meest in het oog springend en schreeuwt om mijn aandacht. De groene kleur van de kaft is intens en heeft iets duisters en magisch. De glimmende druppels op de pot maken dat ik nieuwsgierig raak naar de inhoud. De tekst op de achterkant van het boek laat hierover echter nauwelijks iets los. Zal ik een ander boek pakken of toch…….

Ik waag het erop. De eerste bladzijde doet mij echter toch weer twijfelen. ‘Elke zomer in Elbow is precies hetzelfde – van mei tot en met september regent het alleen maar. Dat is al zolang ik me kan herinneren. Normale mensen verlaten de stad voordat het begint te regenen…’ Niet iets waarop ik zit te wachten in deze koude en donkere wintermaanden, maar binnen een aantal bladzijdes word ik door de eigenwijze hoofdpersoon Bea meegetrokken in een spannend avontuur.

Bea woont in het dorpje Elbow waar het in de zomer wekenlang onafgebroken regent. Het liefst zou Bea de zomervakantie doorbrengen in een zonnig oord, maar daar is geen geld voor. De fotowedstrijd van Hermans Augurkenfabriek zou uitkomst kunnen bieden. De winnaar wordt namelijk beloond met een reis naar Florida. Bea is van plan deze wedstrijd te winnen door met de camera van haar overleden vader de winnende foto te maken. Bea’s vriend Sam neemt haar hiervoor mee naar een oud spookachtig huis waar hij een lijk heeft ontdekt. Wanneer Bea thuis de foto’s wil ontwikkelen, gebeuren er wonderlijke dingen: het fototoestel beweegt zonder aangeraakt te worden en het lijk op de ontwikkelde foto’s is plotseling verdwenen.

Om de regenachtige zomervakantie door te komen hebben Bea en Sam met nog drie achtergebleven klasgenoten het clubje ‘De Gevangenen van de Regenstad’ opgericht. Met z’n vijven en de hond Jelly Bean proberen ze te achterhalen wat er is gebeurd en storten ze zich hiermee in een gevaarlijk avontuur. Ook merken ze dat ze niet de enigen zijn die het raadsel van de dode man willen ontrafelen.

Rebecca Promitzer studeerde film- en televisiedrama en won met haar afstudeerfilm grote prijzen. Haar eerste jeugdboek is ook een schot in de roos. Een heerlijk ouderwets spannend avontuur dat gelukkig wel een goed einde kent. Als je van spanning, horror en magie houdt en tegen een beetje viezigheid kunt, is dit een boek dat je moet lezen. Rebecca Promitzer heeft mijn twijfels in ieder geval weggenomen.

Sandra Koopman-Minten is leerkracht op een basisschool en recenseert Kinderboeken voor Bookaccino.nl. De boeken die ze recenseert leest ze meestal ook in de klas voor. Sandra is moeder van twee zoons en een dochter, waterpolotrainster en getrouwd met Ton.

Hoera voor Superguppie! – Edward van de Vendel. Na ‘Superguppie’, ‘Superguppie krijgt kleintjes’ en ‘De groeten van Superguppie’ is dit alweer de vierde Superguppie verjesbundel. Edward van de Vendel schrijft toegankelijke poëzie voor de onder- en middenbouw. Fleur van der Weel is de illustrator.

Het eerste wat opvalt aan deze versjesbundel is de vrolijke voorkant waarop een eenvoudig weergegeven hond uitbundig staat te springen. Ook in de bundel is de hond in simpele maar robuuste illustraties op elke bladzijde te vinden. Het geheel daagt me uit om te lezen.

De versjes gaan over doodgewone gebeurtenissen en alledaagse gebruiksvoorwerpen en zijn heel herkenbaar. En juist daarin zit de kracht van dit boekje. Ondanks dat ikzelf de onder- en middenbouwleeftijd allang gepasseerd ben en zelfs mijn kinderen niet meer in deze categorie vallen, heb ik enorm genoten van deze gedichtenbundel.

Als moeder van drie pubers kijk ik verbaasd naar hoe snel mijn kinderen veranderd zijn. Waar Superguppie ’s morgens nog verbaasd naar ‘omhoog gegoocheld haar’ staart, staren mijn zoons ’s morgens uren in de spiegel om hun wilde haardos met liters gel de gewenste look te geven.

Ook hebben de versjes de volwassene in mij teruggevoerd naar een tijd die is geweest, maar toch nog fier in mijn geheugen overeind staat. Ineens ben ik weer aan het voetballen tussen de garagedeuren en rennen we joelend weg als de boze buurman ons tot de orde probeert te roepen.

Dit is geen bundel voor kinderen in de onder- en middenbouw, maar voor iedereen die zich wil laten verrassen, zich wil verbazen en verwonderen of zich wil laten inspireren. Superguppie heeft het kind in mij weer wakker geschud. Hoera voor Superguppie! Hoera voor Edward en Fleur!

BESTEL BIJ BOL

Sandra Koopman-Minten is leerkracht op een basisschool en recenseert Kinderboeken voor Bookaccino.nl. De boeken die ze recenseert leest ze meestal ook in de klas voor. Sandra is moeder van twee zoons en een dochter, waterpolotrainster en getrouwd met Ton.

Ik heb een ‘Joke van Leeuwen’ in mijn handen. Ik verheug me nu al op een uurtje leesplezier. Ton en de jongens zijn weg. Mijn dochter vermaakt zich kostelijk op msn met haar vrienden en vriendinnen en buiten regent het pijpenstelen. Dit is het moment! Ik duik in de kussens op de bank. Ajax en Twente vechten op TV om het kampioenschap, maar het geluid deert mij niet. De klok tikt, maar het ergert mij niet. Zelfs het steeds terugkerende gegiechel van mijn dochter achter haar laptop brengt mij niet van de wijs. De geluiden verdwijnen naar de achtergrond want ik heb een ‘Joke van Leeuwen’ in mijn handen.

Haar moeder kende ze niet zo goed. Zij was weggegaan voordat Toda één jaar werd. Haar vader is banketbakker. Hij bakt elke dag 20 soorten gebakjes en drie soorten taarten. Tot op een dag de mensen haast geen gebakjes meer kopen. Er zijn gevechten aan de gang tussen de enen en de anderen en Toda’s vader moet weg om de enen te verdedigen tegen de anderen. Uit haar vaders boek ‘Wat Elke Soldaat Moet Weten’ leert Toda dat haar vader zich moet verkleden als een struik, camoufleren. Dat geeft Toda rust, maar levert haar ook hoofdbrekens op: ‘als je midden op straat ging zitten doen of je een struik was, dan viel je juist op en als de vijand nu ook zo’n boek had waarin werd uitgelegd hoe hij zich moest camoufleren en als ze allemaal struiken waren geworden, hoe wisten ze dan wie bij de enen hoorde en wie bij de anderen?’

Toda blijft achter en haar oma komt in huis. Dat duurt echter niet lang, want de oorlog komt dichterbij en oma besluit dat het beter is als Toda naar haar moeder gaat die in het buurland woont waar geen oorlog is. Toda wordt met een bus vol andere kinderen de grens over gesmokkeld. Zo is ze van de een op de andere dag een oorlogsvluchteling. Tijdens de zoektocht naar haar moeder maakt Toda van alles mee: ze belandt in een huis van ‘Algemeen Belang’ waar allerlei regeltjes leiden tot ruzies tussen volwassenen, ze ontmoet bekvechtende oma’s die allemaal een betere reden hebben om een reserveoma te zijn voor Toda en al haar geld wordt haar afhandig gemaakt door een man die haar de grens over zal zetten. Toch weet Toda zich tijdens deze gevaarlijk reis steeds staande te houden en vindt zij uiteindelijk haar moeder.

Het is gestopt met regenen en het geluid van de tikkende klok keert langzaam terug. Het is Joke van Leeuwen weer gelukt; zij zet je niet alleen aan het lezen maar ook aan het denken. Toda is een fantastische, eigengereide meid die de belachelijkheden van de volwassenen nuchter bekijkt. Juist door de gebeurtenissen met een kinderlijke logica en flexibiliteit te bekijken, laat Joke van Leeuwen de waanzin van ruzie en oorlog zien. Ook in dit boek vormen tekst en tekeningen weer een ijzersterke combinatie.

Ik kijk alweer uit naar de volgende ‘Joke van Leeuwen’ in mijn handen.

BESTEL BIJ BOL 

Sandra Koopman-Minten is leerkracht op een basisschool en recenseert Kinderboeken voor Bookaccino.nl. De boeken die ze recenseert leest ze meestal ook in de klas voor. Sandra is moeder van twee zoons en een dochter, waterpolotrainster en getrouwd met Ton.

Het geheime weekboek van groep 8 - Jacques Vriens. Ik kan me herinneren dat ik ‘De avonturen van Tommie en Lotje’ voorlas aan mijn kinderen. Ik kan me herinneren dat mijn leerlingen dol waren op de verhalen van meester Jaap. Ik kan me herinneren dat ‘Oorlogsgeheimen’ de leerlingen inzicht verschafte in WOII. Ik kan me herinneren dat de klas een traantje wegpinkte bij ‘Achtste groepers huilen niet’. Ik vraag me af of ik me ‘Het geheime weekboek van groep 8’ ook zal herinneren?

Het verhaal gaat over vier leerlingen van groep 8 die aan het begin van het schooljaar besluiten een geheim weekboek te schrijven. Per week schrijven ze om de beurt op wat ze hebben meegemaakt. Uiteraard heeft ieder zo zijn eigen ideeën over de gebeurtenissen.

Je maakt kennis met de jonge meester Alex, die het moeilijk vindt om seksuele voorlichting te geven, maar ook met zijn collega, de doorgewinterde mevrouw Van Wansum. Je leest over vriendschap, verliefd zijn en zoenen, maar ook over de spannende tijd rondom de CITO-toets, het schoolkamp en de afscheidsavond. Kortom een boek met alles wat achtste groepers bezig houdt.

Mijn leerlingen in groep 8 zijn eensluidend in hun oordeel: Een vet goed boek!  Ze vinden het leuk dat de gebeurtenissen vanuit verschillend perspectief beschreven worden. En wat er speelt in groep 8, is voor hun heel herkenbaar. ‘Behalve de ruzies, juf!’, verzekeren ze mij.

Ze waren echter minder enthousiast over het gekozen lettertype voor Thomas, een van de vier hoofdfiguren. Hoewel het grillige lettertype goed past bij dit karakter, vonden de jongens dat dit het voorlezen bemoeilijkte. Desondanks lijkt het zo te zijn dat een ‘Jacques Vriens’ nooit verveelt.

De lijst met boeken van Jacques Vriens is eindeloos en blijft maar groeien. Toch heeft hij het weer geflikt. ‘Het geheime weekboek van groep 8’ zit als een oude vertrouwde jas die gepimpt is. En die oude jas….... die zal ik me altijd herinneren.

BESTEL BIJ BOL

Britt heeft het eindelijk goed voor elkaar. Ze gaat met Dave, de knapste en liefste jongen van haar school, met wie ze ook de hoofdrol speelt in een nieuwe bioscoopfilm.

En de band Crazy Ontbijtkoek, waarvan ze manager is, begint succes te hebben. Oké, haar vader staat op het punt naar Japan te emigreren, haar moeder is meer dan ooit verliefd op Blok Geitensok, de grootste loserleraar ever, en er doen gemene roddels de ronde over Noah, met rampzalige gevolgen voor Crazy Ontbijtkoek. En wat doet de superknappe Melanie de hele tijd in de buurt van Dave? Voor Britt het weet, zit ze tot over haar oren in de problemen. Hoe redt ze zich hier nu weer uit?

Ze heeft geen familie, tenzij Fay en Demi familie zijn. Demi is een soort broer en Fay lijkt misschien wel op een grote zus. Het is zeven jaar geleden dat Demi haar vond en Fay haar een naam gaf. Ze passen al zeven jaar op elkaar. Als je het geluk hebt dat je familie hebt, echte familie, dan laat je de hand die de jouwe vasthoudt niet los, gelooft Baz.

Baz kijkt of alles goed gaat terwijl Demi mensen vingervlug berooft van hun waardevolle spullen. ‘Haar zien ze niet, want ze is te uitgekookt om zich te laten zien. Zij weet wat voor kleren ze aan moet en waar ze moet staan en hoe ze zich mee moet laten voeren door de zwetende menigte. Ze weet hoe ze serieus en verstandig uit haar ogen moet kijken als een lief kind.’ Door zijn rijke beschrijvingen zuigt de schrijver je het leven van de hoofdpersonen in.

Demi en Baz leven in de ‘Barrio’, de armste wijk van een niet nader genoemde Zuid-Amerikaanse stad waarin de machtsverhoudingen op een maffia-achtige wijze zijn bepaald. De twee dieven zijn razendsnel en maken nooit fouten tot het moment dat Demi een onbetaalbare ring steelt van een vrouw die de echtgenote van het (corrupte) hoofd van de politie blijkt te zijn. Vanaf dat moment is het leven in de Barrio nog gevaarlijker dan het al was en proberen Demi en Baz niet alleen te overleven door Fay elke dag hun gestolen waar te brengen, maar ook te ontkomen aan hun achtervolgers.