"Cafeïnevrij is op. Wilt u espresso of cappuccino?" De jongen hangt verveeld achter de toonbank. Mevrouw Van Andel schuift onbewust een stapje naar achteren. Haar wandelstok schraapt over de vloer. Ze schudt haar hoofd: "Ik wil euh... een gewone koffie"
Een ongeduldige blik over de koffiecounter. "Een Café Crème?"
"Crème?" Mevrouw Van Andel begrijpt het niet. "Nee, met melk graag."
De koffiejongen haalt zijn schouders op. "Oké," zegt hij. "Wilt u dan een Café au Lait of een Macchiato?"
Nu vindt mevrouw Van Andel het wel genoeg. Op de respectabele leeftijd van vierenzeventig jaar, wil je niet struikelen over woorden als 'kapusjino' en 'masji-dinges'. Je wilt gewoon koffie. Mevrouw van Andel weet best dat ze niet altijd bij de tijd is. Dementie, zegt haar huisarts. Maar zo'n koffiekereltje krijgt haar niet gek! Toch? "Hoor eens jongeman," zegt ze. "Ik kom hier al dertig jaar voor mijn kop koffie. Vroeger verkochten jullie deze onzin niet.
De koffiejongen ratelt door over het assortiment. "Dus euh..." probeert mevrouw Van Andel.
"Van decaf en medium blend tot dark roast", gaat de jongen onverstoorbaar verder. "Rechtstreeks geïmporteerd uit Centraal-Amerika, India, Afrika en Indonesië. Persoonlijk geef ik de voorkeur aan de Soy Mocachino Light Blended. Of de African Hazelnut Chiato. Met honderd procent Arabicabonen. Vaak ook erg lekker met een chocolate of mental taste. Je krijgt trouwens nu als speciale aanbieding de tiende Vanille Iced Latte gratis. Die maar eens proberen?"
Het duizelt mevrouw Van Andel. Maar dat merkt de jongen niet, hij komt pas net op dreef: "Die hebben we trouwens ook in Café Espresso Smoothie variant."
"Doe die maar dan..." Klinkt het aarzelend.
"Single of double? In een small, medium, large of extra large foambeker?"
Teveel voor de oude dame. Ze stamelt een excuus en vlucht zo snel dat gaat met haar wandelstok de winkel uit. Ze hapt naar de frisse buitenlucht. Zo simpel als een kop koffie ooit was. Tegenwoordig moet ook overal een probleem van gemaakt worden. Ze wil eigenlijk alleen nog maar naar huis. Maar waar is huis? Mevrouw van Andel is helemaal van de pannenkoek. Ze schuifelt verloren door de drukke winkelstraat. Mensen lopen gejaagd langs haar, maar ze merkt het niet. In gedachten zit ze weer bij haar moeder in de keuken. Moeder maakte de lekkerste koffie. Gewoon met een koffiefilter, paar scheppen Van Nelle en zelfopgeklopte melk. Op doordeweekse dagen met een kaakje, op zondag standaard zelfgebakken cake erbij. En dan kwamen de verhalen. Over het moeilijke borduurpatroon, de jicht van buurvrouw Wessels en de nieuwe kruidenier. Wat een oplichter was dat, gooide altijd 'per ongeluk' een half pond extra in het zakje. Minstens. Mensen uit de buurt dronken graag voor de gezelligheid een bakje bij moeder. Die vond dat altijd prima, ze hield van drukte om zich heen.
"Ja, zo was moeder," mompelt mevrouw Van Andel tegen zichzelf. Niemand hoort haar. Ze botst tegen een voorbijganger, maar zelfs dat merkt ze niet.
"Zeg, kun je niet uit je doppen kijken? Ouwe tang?" De werkelijkheid dringt plots door. Ze zit niet langer met moeder achter de Delfts blauwe kopjes.
"Waar is mijn moeder?" vraagt ze. Niemand luistert. De man die haar 'ouwe tang' noemde, is al meters verder. Even staat de wandelstok stil op het trottoir. Mevrouw Van Andel kijkt om zich heen. Nergens een punt van herkenning. Het kruidenierswinkeltje met de rode luiken is weg. In plaats daarvan ziet ze een winkel met pornografische posters en opblaaspoppen in verpleegstersuniform. Het uithangbord 'De Rooij en Zonen' heeft plaatsgemaakt voor de roze neonletters van 'Erotic Dreams'. Ze huivert. "Bah, blote vrouwen." Dan schuifelt ze verder over het trottoir. Uren dwaalt ze alleen door de stad. De wandelstok tikt steeds langzamer, mevrouw Van Andel wordt moe. Hijgend staat ze stil.
"Mevrouw? Gaat het wel goed met u?" Een bezorgde vrouw legt een hand op de schouder van de oude vrouw.
"Ik wacht even op moeders met de koffie," antwoordt Van Andel verward.
"Waar woont u? Zal ik u even naar huis brengen?"
"Graag." Klinkt het opgelucht. "Mag ik er een biscuitje bij?"
Een uurtje later zit mevrouw Van Andel weer in haar stoel in de gezelschapsruimte. De vriendelijke vrouw en een politieagent hebben haar terug naar het verzorgingstehuis gebracht. Mevrouw Van Andel kijkt tevreden uit het raam. Nu weet ze weer waar ze is, in haar nieuwe thuis. "U hebt ons wel laten schrikken," moppert een verpleegster. Maar ze kijkt niet boos, en komt even later terug met het koffiekarretje: "U lust zeker wel een lekker kopje koffie, mevrouw Van Andel?"
